Category Archives: story

geel fwietfwiet


ik werd ver­liefd op dit mijn­heert­je op een rom­mel­markt. en nog meer toen hij zijn stem­met­je liet horen. vreemd genoeg heeft ie zijn naam nog niet verk­lapt. alles op zijn tijd. maar onder­tussen zingt ie wel vrolijk fwi­et fwi­et wan­neer ik de trap op ga.

who needs chocolate?

vanocht­end heb ik een week­je vri­jheid inge­last. een week vrij van choco­lade. de regel is: snoepen mag, maar niets met choco­lade. en dat is best moeil­ijk aangezien mijn snoepvoor­raad 90% uit choco­lade bestaat.

dus als de lunch een coupe vanille-ijs met aard­beien aan­biedt, zal ik daar goed van smul­len. het moeil­ijke moment is de goest­ing in iets. en dan is het gri­jpen naar kant en klare ver­snaperin­gen met choco­lade een gemakke­lijke oploss­ing.
maar van­daag dus niet.

en dat opent deuren. of eerder gezegd bladz­i­j­den, van kook­boeken. naarstig op zoek naar ‘iets lekker’ als avond­s­noep­je. na een half uur bladeren was ik bij­na verzadigd door het kijken naar de pren­t­jes en het lezen van de titels. en ook ont­moedigd, want er is alti­jd wel een belan­grijk ingrediënt dat er net niet is. ver­mengd met ‘zou ik er wel aan begin­nen, want het is toch best wat werk’-gevoel.

de keuze viel op geroos­t­er­de perziken met fram­bozen­saus. wel ik had maar 1 perzik en de fram­bozen heb ik gevist uit de diepvrieszak rode vrucht­en. verder een beet­je hon­ing, suik­er, aman­de­len en sinaas­ap­pel­sap. en ter­wi­jl de perzik twintig minuten gaarde in de oven, deed ik de afwas. om daar­na mijn over­win­ning vinger­likkend te vieren.

#RW11 ontbijt dilemma

Honger. Dilem­ma. Ik wil mijn keuken niet in. Het is een heuse Rock Wer­chter dag 4 puin­hoop. Het is dus niet nodig op de wei te zijn om van het wei­d­se te geni­eten. Een afwas­ma­chine is welkom. Of een pyg­mee. Maar die dis­cussie sleept allang aan wegens ethis­ch niet ver­ant­wo­ord en ille­gaal enzo van die din­gen.

Dus nu heb ik de keuze tussen een wan­del­ing van 3km en een authen­tiek Rock Wer­chter ont­bi­jt van ham­burg­ers, kebab of spek met eieren te gaan scoren óf toch mijn wilskracht aan te manen en eten te sprokken in de keuken. Dilem­ma.

Alleen in Limburg

Ik heb gis­teren nog eens een keert­je over­nacht in een bed op Lim­burgse bodem. Een wonen-en-werken-in-Lim­burg try-out. Ik kon een uurt­je langer slapen — ik werd zelfs wakker voor het alarm­sig­naal van de wekker me wakker kon schud­den. Met een lome tred ben ik opges­taan, onder de douche gekropen en een ver­fris­send ocht­en­dritueel uit­gevo­erd. Out­fit van de dag kiezen met een paar wis­sels. Ik heb tijd, ik moet geen trein halen. Daar­na rustig ont­bi­jten — zit­tend aan tafel met zicht op de oran­je ocht­end­gloed.
8u30. Pri­ma, mooi op tijd. Vol­gen­de fase: auto pen­de­len. Het rijdt vlot op de snel­weg. De muziek op de radio is leuk. De zon schi­jnt.

Afrit 29 Has­selt-Oost. Luik­er­steen­weg, aan­schuiv­en. Geen prob­leem, denk ik dan, ter­wi­jl ik de radiozen­ders afschuim, op zoek naar goeie muziek zon­der gezev­er. Vijf minuten lat­er, vijftig meter verder. Miss­chien had ik toch beter een andere afrit genomen, spookt het door mijn hoofd. Deze weg zit blijk­baar vast wegens de werken. Maar ja, ik zit er nu in, dus ik moet er door.

Ik kijk naar de gebouwen langs de weg en besef dat de her­aan­leg­ging van die steen­weg de omgev­ing anders doet aan­voe­len. Het is net alsof de gebouwen plots trots naast de weg staan en niet meer ineengekrompen zich wil­len ver­ber­gen in de schaduw.

Tien minuten verder, halfweg. Mijn link­er­been begint pijn te doen. Filer­i­j­den is dus het kop­pel­ingspedaal voort­durend op de bodem houden. Zo niet fijn. Waarom doen mensen dat dagelijks? De kwaliteit op de radio is belab­berd. Radio Scor­pio nation­aal! schree­uwt iets in mij.

De ver­keer­slicht­en op het kruis­punt met de ‘grote ring van Has­selt’ komen in zicht. En plots schi­et de rij auto’s voor mij vooruit. Aha, het gaat hier opeens vooruit. De auto’s dansen als de zwa­nen in het Zwane­meer mooi achter elka­ar naar het tweede rijvak.En dan zie ik hem. Het oran­je stofzuig­camion­mon­ster dat op zijn ijzig­ste gemak de goot grondig uitkuist en tot een paar sec­on­den gele­den het — toen nog — één­baans­vak gijzelde. Alleen in Lim­burg, denk ik dan.

olifant ‘Au’ of hoe lezen me vrolijk maakt

Toen de zon door zijn raam naar bin­nen scheen werd de olifant wakker.
Hij zei ‘Au’, voelde voorzichtig aan de builen op zijn hoofd, draaide zich op zijn zij, zei nog een paar keer  — nu iets hard­er — ‘Au’ en stond op.
Hij rek­te zicht uit en nam zich voor nooit meer in een boom te klim­men, wat er ook gebeur­de, en hele­maal nooit meer te val­len.

Dit citaat zijn de eerste zin­nen van het eerste ver­haal in het boek “Het wezen van de olifant” van  Toon Tel­le­gen, uit­gegeven bij Queri­do. En dat heb ik net gekocht. En dat ga ik lekker lezen.

olifant ‘Au’ of hoe lezen me vrolijk maakt

Toen de zon door zijn raam naar bin­nen scheen werd de olifant wakker.
Hij zei ‘Au’, voelde voorzichtig aan de builen op zijn hoofd, draaide zich op zijn zij, zei nog een paar keer  — nu iets hard­er — ‘Au’ en stond op.
Hij rek­te zicht uit en nam zich voor nooit meer in een boom te klim­men, wat er ook gebeur­de, en hele­maal nooit meer te val­len.

Dit citaat zijn de eerste zin­nen van het eerste ver­haal in het boek “Het wezen van de olifant” van  Toon Tel­le­gen, uit­gegeven bij Queri­do. En dat heb ik net gekocht. En dat ga ik lekker lezen.

Ochtend avontuur

Ik werd vanocht­end wakker met een warm loom gevoel en keelpi­jn. Trok mijn pyja­ma uit en zocht troost bij het naak­te lichaam van de man naast me in bed. Nam een hete douche en koos een kled­ing com­bi­natie van fushia blauw en paars uit mijn kleerkast. Snuis­ter­de door de verza­mel­ing hand­tassen en vond mijn ver­loren gewaan­de usb stick en iden­titeit­skaart terug. Snoepte op weg naar het sta­tion van een take away cap­pu­ci­no en een boterkoek. Droomde op de trein weg met een aan­tal uit­gescheur­de artikels. Stu­ur­de wan­de­lend smsjes en bekeek eta­lages. Zag de pun­ten van mijn schoe­nen en besefte weer eens dat die wel eens een grondi­ge opknap­beurt kun­nen gebruiken. Ont­dek­te in de begi­jn­hof­tu­in een zwarte box met open ingang. Zag de Z33 kamion­jet en realiseerde dat het defin­i­tieve afscheid van Time Tomb nu was. Wan­delde de 3 trap­jes op, duwde de bru­ine deur open en hield mijn medew­erk­er­skaart voor de tikklok. Tuu­ut, andere wereld.

half drie scheen het roodijs

Ik werd wakker in het mid­den van de nacht. Ik las ‘Rood­i­js’, het stond in mijn hersen­pan gebrand. Ik draaide me om en keek naar de wekker. Half drie scheen het rood.

Mijn ogen gle­den naar hem. Hij lag naakt en onbe­dekt, weg van mij. Benen opgetrokken, een hand tussen de knieën. Ik trok het lak­en over hem heen en kuste de zachte huid van zijn schoud­er. Ik draaide me om en schreef in mijn dromen op een herin­ner­ingspa­piert­je ‘Rood­i­js’.

ideeën.spuien.vrijheid

Ik kweek ideeen. En ik doe dat met veel liefde en genot.

De voor­bi­je weken had ik het gevoel dat de ideeën waren opges­loten in een gevan­genis in een woesti­jn ver ver weg. Onhoor­baar. Zo ver weg dat er zelfs (bij­na) geen herin­ner­ing over­leeft.

Maar sinds gis­teren hebben ze weer van de vri­jheid geproefd, die ideeën. Het lev­en is zo zoveel beter. Ideeën spuien, gekke hersenkro­nkels mak­en, pure vri­jheid.

groetjes.grietje

Groet­jes­gri­et­je, klinkt dat niet mooi? Een liefe­lijk meis­je dat de groet­jes over­brengt. Diverse media zijn haar werkveld: radio, de straat, aan de voordeur… Zomaar, of voor een spe­ciale gele­gen­heid. En op de dag van de een­za­me mens dan is het gratis, een unieke goed-doel actie.

het wordt hier akelig donker

het wordt hier ake­lig donker
en de wind steekt op
en het rom­melt gorge­lend bru­ust in de lucht

mag ik nu naar huis om onder een deken­t­je weg te kruipen met een dis­ney­film? en ook een warme choco met gem­ber.

eland.hert.poëzie

voor het geval je het je afvraagt
het eland.hert pronkt nog steeds op mijn bureau
dat zwarte mdf staat hem wel
dit is een tussen­ti­jd­se fase, een wacht­posi­tie
tot er een echt plek­je is gevon­den, een ere plek­je

stel je even voor

Af en toe moet je iets nieuw begin­nen. En dan plots ben je ergens op een nieuwe plek met nieuwe mensen waar nie­mand elka­ar kent. Dan vol­gt het gevrees­de moment: Wie ben je? Stel je even voor. We doen even een rond­je.

Ik ben E., 32 jaar, onge­huwd, woonachtig te Leu­ven en geef les”. Is dat wie ik ben? Ben ik een naam, een cijfer dat mezelf in de tijd neerzet, een gps local­isatie en een jobtitel? Nee toch!

Ik ben dat meis­je in het felo­ran­je rokje met wit­te bol­len en smur­fen­blauw tru­it­je dat glim­lachend en bij­na hup­pe­lend door de straten van Leu­ven doolt. I sing along to songs i don’t like op de radio, lief­st zo vals mogelijk, bin­nen­shuis. Ik ben een kei in nagel­bi­jten. En wan­neer weer eens een vreemde vieze man me tij­dens het kruisen een fluis­teren­de opmerk­ing maakt over mijn wulpse cup­size dan wan­del ik glim­lachend verder want ik mag er lekker wel aan komen.

stel je even voor

Af en toe moet je iets nieuw begin­nen. En dan plots ben je ergens op een nieuwe plek met nieuwe mensen waar nie­mand elka­ar kent. Dan vol­gt het gevrees­de moment: Wie ben je? Stel je even voor. We doen even een rond­je.

Ik ben E, x jaar, onge­huwd, woonachtig te Leu­ven en werk x”. Is dat wie ik ben? Ben ik een naam, een cijfer dat mezelf in de tijd neerzet, een gps local­isatie en een jobtitel? Nee toch!

Ik ben dat meis­je in het felo­ran­je rokje met wit­te bol­len en smur­fen­blauw tru­it­je dat glim­lachend en bij­na hup­pe­lend door de straten van Leu­ven doolt. I sing along to songs i don’t like op de radio, lief­st zo vals mogelijk, bin­nen­shuis. Ik ben een kei in nagel­bi­jten. En wan­neer weer eens een vreemde vieze man me tij­dens het kruisen een fluis­teren­de opmerk­ing maakt over mijn wulpse cup­size dan wan­del ik glim­lachend verder want ik mag er lekker wel aan komen.

today is an x.y.u. day

jump, pogo, wave the arm, shout along with the song. TAT TAT! KABOOM BOOM! Now take THAT! And just a bit of THIS! feel­ing  every word, may­be even under­stand some and then lose that com­pre­hen­sion is a bliss. while danc­ing, live the moment of rage, feel the fine line between san­i­ty and insan­i­ty, in memo­ri­am of hap­pi­ness and sad­ness, the good things in life and all that suxx. rage it out until your body falls down to the floor. exhaust­ed and emp­ty.

and then, have some fine cham­pag­ne in a beau­ti­ful glass. and feel the beau­ty of life while the bub­bles and flu­id play­ful­ly caress your tongue and then slow­ly flow down your thoat. enjoy. life. live. life.

niet echt lekker smullen

nam een eetle­pel van de oude — niet zo lekkere — mues­li. en een eetle­pel all bran — ook niet echt lekker. kapte bei­de in een kom half gevuld met volle yoghurt van car­refour uit een pak van 1 liter. en voegde twee eetle­pels krieken op sap uit een bokaal toe. smul­len maar.

wafelboom

de man brengt appe­len rond. wan­neer breng je wafels, vroeg ik. appe­len groeien aan een boom in de tuin, kreeg ik als repliek. een wafel­boom! ik wil een wafel­boom, vrolijk­te ik zacht­jes met glim­mende oog­jes. een wafel kan ik voor je planten, kreeg ik als antwo­ord.

ik zie het al hele­maal voor me: het put­je in de zachte bru­ine aarde, de wafel erin. het schep­je waarmee de wafel in het put­je wordt toegedekt. en het put­je uitein­delijk hele­maal terug opvulde. gelijk met de grond. de onder­aard­se wafel. de wafel kon begin­nen kiemen en groeien. en dan in de lente zou ik wafels plukken en smul­len.

in een flits van een sec­on­de besefte ik dat een wafel zo hele­maal niet kan groeien. con­cept: com­pos­ter­ing.

de aarde zal de wafel verzwel­gen! ik keek onthut­st, voelde me ontred­derd. en de man, hij wan­delde weg.

8-schatten.thee

ik laat me ver­lei­den door woor­den. woor­den die stre­len. zoals de 8 schat­ten thee op de menukaart van de wok on air. idyl­lis­ch geserveerd in een gieti­jz­eren theepot en een kop­je waar je bei­de han­den rond kan vouwen. puur genot.

luchtverversing zonder tocht

sinds kort pen­del ik dagelijks tussen leu­ven en has­selt. vorige week mocht ik zo een trein­rit doen in van die oude tre­in­stel­len. zon­der automa­tis­che deuren, zon­der air­co en ik dacht goh wat is het hier gezel­lig en goed ont­wor­pen. de haak­jes om de jas op te hangen die werken. en je kan je tas degelijk opber­gen. de deuren kan je open en dicht doen of laten naar believen. en het luchtververs­ingssys­teem werkt nog met echte buiten­lucht.

Aluminum Plane

 

(un)balanced Fred­er­ic Geurts (8), orig­i­nal­ly upload­ed by Z33 art cen­tre, Has­selt (photo:Kristof Vranck­en)

dit alu­mini­um sculp­tu­ur van Fred­er­ic Geurts in de ten­toon­stelling (un)balanced (tot 7feb2010 in Z33) .. wil ik als cen­traal archi­tec­turaal in mijn loft. zo een groot gedrocht en toch zweeft het. als je er omheen loopt voelt je open­heid en dan weer gebor­gen­heid. de bij­naam moed­er is bij­zon­der raak.

ik voel dans. ik wil daar dansen. ook prachtig hoe de staalplaten aan elka­ar zijn gek­linkt. roept asso­ci­aties met Lock­heed Lounge van Marc New­son (1986) op. en dan de sporen van han­den die aan het sculp­tu­ur gew­erkt hebben, gez­woegd om te platen in vorm te kri­j­gen, om het te plaat­sen .. onbek­ende de handaf­drukken met herken­bare betekenis.

laagjesjam

Regel­matig ont­bi­jten we op zater­dag in het Dagelijks Brood in de Par­i­jsstraat. De offi­ciele naam is Le Pain Quo­ti­di­en, maar ja … Leu­ven Vlaams bli­jf suizend aan­wezig. Wat ik er zo leuk vind, is het grote aan­bod aan broodsmeersels. Op de foto proef ik van een laag­je con­fi­tu­ur met bosvrucht­en, ver­vol­gens met vij­gen en daar­na pruimen­con­fi­tu­ur. Van de vij­gen­con­fi­tu­ur ben ik grote fan, ook van de noten­sten­gels. Er is lekkere koffie en er staat hon­ing op tafel zodat mijn eigen ocht­end­glo­ren kan creeeren. Wat wil een mens nog meer?

tikkel

tikkel, orig­i­nal­ly upload­ed by elis­chka.

Grafit­ti op elec­triciteit­skas­ten. Ik vind het een mooi fenomeen. Het is te zeggen, in Leu­ven ont­dek ik wel eens mooie din­gen op elec­triciteit­skas­ten. Deze is een plager­ij: tikkel. Tik je bent ‘em. Of het tikkels, prikt in mijn brein of in mijn lichaam. Voor een sec­on­de tikkelt zoi­ets me en dan kri­jg ik een glim­lach op mijn gezicht. Tikkel.

blote voeten

in een wild­surf­mo­ment via week­endesk, sauna’s en design­ho­tels bot­ste ik op een bij­zon­der aan­bod: Op bloeten voeten de natu­ur verken­nen in Genk!

op blote voeten rond­lopen is puur genot. het prijkt bove­naan op mijn ik-hou-van lijst­je. het is iets heel sim­pel eigen­lijk, blote voeten. en toch zo com­plex. het voe­len. in mijn apparte­ment van vast tapi­jt met ribbel­tex­tu­ur naar glad linenoleum naar tegelvlo­er met voe­gen naar zachte mat. op blote voeten rond­lopen is puur genot. niet alleen het voet­zo­olvoe­len maar ook de beweg­ing van de voet, het gevoel van de zwaartekracht en het even­wicht, het plooien en afrol­len van de voet, het wrieme­len met de tenen. en als ik zo bezig ben, dan ont­dek ik plots zoveel ver­schil­len­de mogelijkhe­den en sen­saties. de gewaar­word­ing van blote voetensen­satie is één van de vele din­gen die ik ont­dek­te in de work­shops heden­daagse dans en nu mee­draag in mijn lev­en. ja, ik beleef graag de wereld op blote voeten. miss­chien moet ik eens gaan proeven van dit aan­bod.

blote voeten

Mmonstertje

M reuzenkunst­werk — detail, orig­i­nal­ly upload­ed by elis­chka.

100 dagen voor­dat M zou ope­nen was er in de van­derke­len­straat een verf­par­ti­jt­je. de schut­ting die de werf­site van M jaren­lang bescher­mde en ver­borg, wer­den onder han­den genomen door kinderen uit Leu­vense lagere scholen. dit klieder­feestje resul­teerde in een heus kijk­spek­takel. op een dag ben ik gaan kijken met mijn cyber­shot in de hand. dit mon­stert­je is een van mijn favori­eten.

de wand is onder­tussen zo goed als verd­we­nen. want mor­gen opent M en dan mag het gebouw de ogen van de voor­bi­jwan­de­laars stre­len. maar ik zal dit Mmon­stert­je niet ver­geten.

blue bird — mieke willems

blue bird — mieke willems, orig­i­nal­ly upload­ed by elis­chka.

een paar weken gele­den trok ik naar Antwer­pen om de persvoorstelling van de ger­estau­reerde trip­tiek ‘7 sacra­menten’ van Rogier van der Wey­den in het KMSKA bij te wonen. het was een ware les kun­st­geschiedenis. hele­maal gevuld met ken­nis en beelden over het mid­deleeuws paneel en de restau­ratie en ook een paar goede inter­views in mijn achterzak trok ik daar­na op verken­ning in de antwerpse stad. dolend ont­dek­te ik de kring­winkel — wat een ver­schil met ons Leu­vens Spit — een koe-poort, een lamp van bek­ert­jes en ook de shop van Mieke Willems. eigen­lijk was ik dolend op zoek naar dit winkelt­je. helaas was ik zo slim geweest om het adres niet op een papiert­je mee te nemen. maar toe­val­lig bot­ste ik met mijn ogen op een bord in het begin van de aal­moeze­niersstraat met een dikke pijl naar de plek van ver­lan­gen.
Mieke Willems, leuke winkel, leuke gad­gets en snuis­ter­i­jen. maar deze broche van een blauwe vogel stal mijn hart. en tegen kleine som werd ie de mijne.